EDL – 7 minut strachu

EDL to amerykański skrót od Entry, Descent and Landing (Wejście, zniżanie i lądowanie), którym oznaczona jest najważniejsza i krytyczna dla powodzenia całej misji operacja.

Wszystko rozpocznie się na wysokości 130 km, gdzie sięgają najwyższe warstwy marsjańskiej atmosfery, a skończy się gdy łazik cały i zdrowy stanie na pewnym gruncie.

Technologia wykorzystywana przy przyziemieniu stanowi w dużej części spuściznę po wcześniejszych programach, jednak różnią ją zasadniczo dwa aspekty.

Po pierwsze, zamiast popularnej wśród wcześniejszych łazików poduszki powietrznej, masa Curiosity wymusiła zastosowanie innowacyjnego modułu z własnym napędem, który wyhamuje w ostatecznej fazie i tuż nad ziemią wypuści na trzech linach łazik. Drugą istotną zmianą jest niesamowita precyzja lądowania. Łazik wyląduje w planowanym obszarze o promieniu 20 km, a nie tak jak robił to Pathfinder czy łaziki MER w obrębie 150 km!

Z całego procesu można wydzielić trzy zasadnicze etapy:

1. Wejście w atmosferę

Niezwykłą precyzję lądowania zawdzięczamy systemowi kontrolowanego wejścia. Silniki zamontowane w lądowniku i sterowane przez komputer pokładowy będą na bieżąco korygowały orientację statku tak by wyhamował on w atmosferze i przyziemił w dokładnie w ustalonej strefie. Co więcej, technika ta zmniejsza znacząco prawdopodobieństwo wylądowania na niepewnym gruncie, jak choćby skały czy strome stoki, bo kamera na bieżąco wysyłać będzie obraz powierzchni do komputera pokładowego, a ten analizując go, wysyłał będzie polecenia wszelkich korekt. Warto też nadmienić, że całe wejście będzie obserwowane  przez sondy Mars Odyssey oraz Marz Express.

2. Lot spadochronowy

Kiedy statek na wysokości 11 km będzie spadał z prędkością 400 m/s otworzy się spadochron, który wytraci większość szybkości. Tuż po otwarciu spadochronu odrzucony zostanie spód kapsuły, chroniący przed wysokimi temperaturami w pierwszym etapie. Większy od swoich poprzedników łazik wymaga by spadochron miał powierzchnie o 10% większą niż ten wykorzystywany podczas misji MER. Po znaczącym spadochronowym spowolnieniu, od kapsuły odseparuje się ostatni stopień – lądownik.

3. Kontrolowane zniżanie i lądowanie

Jak nigdy przedtem, MSL będzie zwalniany ciągiem silników do samego końca. „Thrustery” lądownika będą stopniowo wytracały prędkość umożliwiając bezpieczne zniżanie. Gdy prędkość modułu będzie bliska zeru, łazik zostanie wypuszczony i opuszczany na trzech linach. Kiedy ten będzie zbliżał się do powierzchni, rozłoży swoje zawieszenie, będąc prawie natychmiast gotowy do jazdy. Wówczas gdy komputer pokładowy wyczuje przyziemienie, liny i elektryczna pępowina zostaną odcięte, a wiszący w powietrzu moduł odleci i rozbije się daleko od łazika.

(rafal.grm)

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s