Co o morzu szumią rdzawoczerwone skały – marsjański ocean cd.

znaleziono na drfutureshow.com

znaleziono na drfutureshow.com

Naukowcy badający Marsa od dawna podejrzewają, że w przeszłości część planety pokrywał ocean. Coraz więcej wskazuje na to, że taki zbiornik (proponuje się nazwę Oceanus Borealis – Ocean Północny) w rzeczywistości istniał, a jego wody zalewały większą część północnej półkuli Marsa, mniej więcej trzecią część planety – miliardy lat temu.

Przeprowadzone niedawno badanie zespołu geologów z Uniwersytetu w Teksasie pod kierownictwem L. Moscardelli potwierdza możliwość istnienie takiego zbiornika. Badanie zostało streszczone w ostatnim wydaniu oficjalnego pisma Amerykańskiego Stowarzyszenia Geologicznego.

Na celowniku badaczy znalazły się głazy pokrywające północne równiny, obserwowane okiem kamery HiRISE na pokładzie sondy MRO. Badając rozmieszczenie (tylko pozornie przypadkowe) stwierdzono podobieństwo do głazów znajdowanych na dnie ziemskich zbiorników wodnych, przenoszonych z miejsca na miejsce przez podwodne osunięcia teren.

Osuwiska (lub tąpnięcia) to zjawiska polegające na przenoszeniu skał i osadów z szelfu kontynentalnego w głąb oceanu. Powoduje je gromadzenie się osadów na zboczu szelfu, które w końcu zapadają się pod własnym ciężarem i zsuwają w dół. Osuwiska powstają także na skutek trzęsień ziemi albo sztormów. Zwykle powodują poważne szkody, są główną przyczyną groźnych tsunami.

Wiemy, że podwodne osuwiska mogą przenosić głazy wielkości domu mieszkalnego na odległość setek kilometrów w głąb oceanów tłumaczy Moscardelli. Na potwierdzenie swoich słów przytacza kilka przykładów zaobserwowanych na rodzimej planecie, m.in. ogromne osuwisko zakrywające tysiące km. kw. dna Morza Barentsa na północy Rosji, które mogło wydarzyć się milion lat temu.

Rozmieszczenie głazów obserwowanych na Marsie przypomina rozmieszczenie tych transportowanych przez osuwiska na Ziemi. Czy pokrywające północ kamienie to rzeczywiście ślady z pra przeszłości dowodzące na istnienie oceanu?

Niektórzy krytycy wskazują, że kamienie te mogły znaleźć się na równinach jako efekt zderzeń z meteorytami, jednak Moscardelli w swoich obserwacjach skupiała się na obszarach, na których brakuje śladów zderzeń w promieniu setek kilometrów. A jak inaczej wytłumaczyć występowanie głazów wielkości domku na piaszczystej równinie?

Wiemy, że wiele wodnego lodu kryje się pod powierzchnią marsjańskich biegunów. Czy to pozostałość po przeszłym oceanie? Tam, gdzie występuje woda, tam również może rozwinąć się życie. Zagadka Oceanus Borealis pozostaje wciąż nierozwikłana, ale dzięki pracy badaczy takich jak Moscardelli znajdujemy się coraz bliżej jej rozwiązania.

Klik przeniesie Was do źródła: Boulders of the Vastitas Borealis Formation: Potential origin and implications for an ancient martian ocean.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s